Door Stefan van Dierendonck

En het sneeuwde in Rome

Roman

Het aloude verhaal van de liefde is al zo vaak verteld. Maar wat als je priester bent en verliefd wordt op je lerares Italiaans? Met haar nieuwe woorden leidt ze je een nieuw leven binnen, herschept ze jouw geordende wereld. Tot je niet meer uit je woorden komt.

Veelgeprezen romanschrijver

Stefan van Dierendonck

Geboren in Gemert, Noord-Brabant. Opgegroeid in Budel. Gestudeerd in Den Bosch, Rome en Nijmegen. De eerste dertig jaar van mijn leven heb ik vastberaden toegewijd aan een verhaal dat groter was dan het mijne. Een parabel van zonde en verlossing, een belofte van genezing. Een fictie, zeg ik nu. God, wat mis ik die tijd. En nu? Het tijd is voor een nieuw verhaal.

Website Stefan van Dierendonck © Keke Keukelaar

Columns – Artikelen – Recensies – Blog

Korte evaluatie Publiek Dagboek

Korte evaluatie Publiek Dagboek

Minder dan twee weken geleden ben ik begonnen met dit Publiek Dagboek. Tijd voor een soort van evaluatie, al had ik geen concrete doelen om te behalen. Ik wilde alleen maar even uit de dwangbuis, de grafzerk van mijn papieren dagboek breken. Dat mooie maar nutteloze origami tussen de kaften. Had ik Dave Eggers al genoemd, hier? Privacy is theft....

Lees meer
Rituelen op zondag

Rituelen op zondag

We hadden haast want we moesten het huis op orde krijgen voor een verbouwingstaxatie, en al was het dan zondag en al hadden we onze rust verdiend en nodig ook, vandaag moest er opgeruimd worden. Misschien wel geklust. Schimmelranden weggepoetst. Maar eerst dat ontbijtje in de rommelige woonkamer, met verplicht zachtgekookt eitje, verse jus, een...

Lees meer
Denkend aan Pieter Kohnen

Denkend aan Pieter Kohnen

Schreef ik gisteren nog een grappig bedoeld stukje over een onschuldige griepaanval, hoorde ik vandaag dat Pieter Kohnen waarschijnlijk aan zoiets is overleden. Mijn hart gaat uit naar zijn vrouw en kinderen. Hij was maar een jaar ouder dan ik. We waren geen vrienden, laat ik daarmee beginnen. Ik geloof niet dat we ooit een zinvol gesprek met...

Lees meer
Ziek als een hond

Ziek als een hond

Al drie weken blaf ik. Niet veel langer maar zeker niet korter. Het begon met een kleine kuch die je nog ironisch kon duiden. Zal ik zo eens gaan koken, of doe jij dat? Kuch! Want natuurlijk was ik aan de beurt. Verschoon jij de kleine even? Kuch! Op dit punt wees alles nog op een onschuldige kriebel. Na een paar dagen veranderde dat. De oude...

Lees meer
Alcohol en de Tournée Minérale

Alcohol en de Tournée Minérale

Dit jaar moet ik eraan geloven, vind ik. Geen alcohol, een maand lang. Een maand vol feestjes, maar toch, ik heb het besloten. Ik heb me ingeschreven voor die prachtige Belgische uitvinding die de Tournée Minérale wordt genoemd. Het was vooral een taalkundige keuze, vrees ik. Dat Frans. De slimme manier waarop mineraalwater als een sexy...

Lees meer
Laatste nieuws: goede bonesounding

Laatste nieuws: goede bonesounding

Natuurlijk zijn we aan de late kant. Dat krijg je met zo'n kleintje op sleeptouw. We melden ons aan bij de receptie en lopen de trap op naar boven. Ik ben er nauwelijks nog zenuwachtig onder, wat een verschil met de eerste keer. Het is ook maar een controle, natuurlijk. Een van de laatste voordat Project Smile achter de rug zal zijn. De kleine...

Lees meer
Een aantrekkelijke lijst van boeken

Een aantrekkelijke lijst van boeken

Gisteravond zat ik aan tafel met veellezers. Dames van een zekere respectabele leeftijd. Een huis vol kleurrijke en etnische kunst, met in de verre hoek een lichtbruine vleugel. Of was het een klavecimbel? Ik kwam nooit dichtbij genoeg om het te ontdekken. We waren er niet om rond te kijken maar om te werken, om beslissingen te nemen over...

Lees meer
Helemaal de oude

Helemaal de oude

Helemaal de oude is hij nog niet, maar hij vliegt naar me toe wanneer ik de tuin binnenstap na een dag buiten de deur. Papa! Zoveel anderen dragen en droegen die titel, ik weet het, in zoveel verschillende tijden en gezinnen. Zoveel mannen hebben al gereageerd op dat woord alsof het een eigennaam is, een eretitel of een noodlot. Sterkere mannen,...

Lees meer
Spoedeisende ambulancezorg

Spoedeisende ambulancezorg

Een magere man in een mintgroen-fluorescerend geel uniform zei me vlak voor zijn vertrek dat het goed zou komen. Echt. Hij stond in onze woonkamer en kneep me even in mijn schouder. Alsof hij voor mij was gekomen. Een lange, kale man met een rechthoekige bril en een voornaam die hetzelfde klonk als die van een oude bisschop. Nutteloos feitje. Hij...

Lees meer