Door Stefan van Dierendonck

En het sneeuwde in Rome

Roman

Het aloude verhaal van de liefde is al zo vaak verteld. Maar wat als je priester bent en verliefd wordt op je lerares Italiaans? Met haar nieuwe woorden leidt ze je een nieuw leven binnen, herschept ze jouw geordende wereld. Tot je niet meer uit je woorden komt.

Veelgeprezen romanschrijver

Stefan van Dierendonck

Geboren in Gemert, Noord-Brabant. Opgegroeid in Budel. Gestudeerd in Den Bosch, Rome en Nijmegen. De eerste dertig jaar van mijn leven heb ik vastberaden toegewijd aan een verhaal dat groter was dan het mijne. Een parabel van zonde en verlossing, een belofte van genezing. Een fictie, zeg ik nu. God, wat mis ik die tijd. En nu? Het tijd is voor een nieuw verhaal.

Website Stefan van Dierendonck © Keke Keukelaar

Columns – Artikelen – Recensies – Blog

Colson Whitehead, De ondergrondse spoorweg

Colson Whitehead, De ondergrondse spoorweg

Zou schrijven ook zo moeilijk zijn voor Colson Whitehead? Je krijgt niet die indruk, als je naar De ondergrondse spoorweg kijkt. En toch moet ook hij het vak hebben geleerd, woord voor woord, zin voor zin. Net zoiets als die biljartjes die we legden in de jaren tachtig, in een tussenuur of in de weekenden, vooruitlopend op het echte uitgaan in de...

Lees meer
Na de Tournée Minérale

Na de Tournée Minérale

Echt trots ben ik er niet op, maar het is nu toch echt voorbij. Mijn Tournée Minérale zonder bier. Zonder wijn. Cognac. Whiskey (met of zonder tussen -e). Nou ja, niet helemaal zonder, eerlijk gezegd. Bij twee verjaardagsfeestjes heb ik het glas geheven op andermans gezondheid. De ene keer was overdag, tussen het verzameld papier van boekhandel...

Lees meer
Instorten na Jan Siebelink

Instorten na Jan Siebelink

Zo lekker was ik aan het schrijven in mijn Publiek dagboek, elke dag opnieuw, dat ik even dacht dat ik het schrijverswiel opnieuw had uitgevonden. Productief was ik. Grappig, nu en dan. Maar belangrijker waren de tientallen, honderden lezers van mijn inspanningen. Door even in de avond de laptop te openen en aan het tikken te slaan terwijl...

Lees meer
Haruki Murakami, De moord op commendatore

Haruki Murakami, De moord op commendatore

Gisteren mocht ik een boek uitzoeken, mits ik het niet te gek maakte. Is Murakami te gek? vroeg ik. Dat was het niet, wat ik op zich al een goede grap vond. Want ik vind hem wel te gek,  hoe dan ook, wat hij ook produceert. Wat is dat toch met die man? Hoe krijgt hij het voor elkaar om mij zo te boeien? Zijn succes is een mysterie dat ik steeds...

Lees meer
De bloemen van Jan Siebelink

De bloemen van Jan Siebelink

Afgelopen dinsdag ontving ik een linnen tas vol driftige bijen, met daarin hun begeerde object: De bloemen van Jan Siebelink. Een gebonden jubileumuitgave met zachte stofomslag, vol prachtige afbeeldingen van... bloemen. Juist. Brigitte Slangen, dezelfde die de cover van De heilige Rita van Tommy Wieringa heeft vormgegeven, mocht haar magie weer...

Lees meer
Het verjaardagsfeest van Jan Siebelink

Het verjaardagsfeest van Jan Siebelink

Jan Siebelink zag er kloek uit in zijn blauw fluwelen colbert met witte revers, een forse corsage erop gespeld. Ik kon de bloem niet thuisbrengen, maar dat zou voor hem wel anders zijn. Een smetteloze, haast witte pantalon boven donkerblauwe oxfords, van het slanke model. Hij had er werk van gemaakt. Alleen zijn gezicht was onveranderd: dat van...

Lees meer

Mijn beste herinneringen aan carnaval

Die keer in Oeteldonk dronk ik al geen bier meer en dan is carnaval toch echt anders. Wijn brengt een intensere, introvertere vorm van dronkenschap dan bier. Het slaat harder toe, dat denk ik tenminste, en dat komt door de hogere concentratie alcohol. In plaats van vijf procent klok je ineens 12 procent naar binnen. Het wordt sneller opgenomen,...

Lees meer
New York is een droom

New York is een droom

Toen ik net terug was uit Rome en weer ingetrokken in het kleine kamertje van mijn puberteit, droomde ik steeds van Amsterdam. Daar moest ik zijn, vertelde mijn onderbewustzijn me blijkbaar. De plek waar alles mogelijk was en leek. Een nieuwe toekomst. Maar ook de stad van regen en gladde bruggetjes, van gevaarlijke vrouwen, van...

Lees meer
Mag ik een vraag stellen?

Mag ik een vraag stellen?

Het leek me altijd zo'n onscherpe, retorische vraag: mag ik een vraag stellen? Hem stellen is hem beantwoorden. Mag ik u een vervolgvraag stellen? leek me correcter, maar ook verwarrender. Niet iedereen zit te wachten op een ingewikkelde openingsvraag. Zo moest ik het dus beschouwen: als een vraag die in zich onlogisch was, maar die de functie...

Lees meer