Normaal schrijf ik een column voor De Wester met de volgende criteria: het moet een persoonlijke ervaring zijn over een maatschappelijk fenomeen dat speelt in de wijk. En er moet een grapje in zitten. Iets luchtigs, als het even kan. Als ik dat voor elkaar krijg, ben ik tevreden.

Maar nu is er corona. Het raakt iedereen in de wereld, echt niet alleen in Oud-West. Overal worden mensen ziek en sterven ze, in ongekende aantallen, vooral in Amerika. Niet grappig. Niet iets om luchtig over te doen. Sterker nog: we hebben het in ons landje gelukkig onder controle gekregen, maar dat betekent niet dat het voorbij zou zijn. Een feestje is genoeg voor een uitbraak: dat zie je wel aan die skihut in Tirol, waar voor Nederland de ellende begon, of aan het carnaval in Tilburg. Stop zingende mensen met alcohol in een zaaltje, en ze besmetten elkaar. Zo hard is de werkelijkheid in deze dagen. Feest zorgt voor ziekte. Dus ja, laten we de vierdaagse maar afschaffen tot er een vaccin is. En de feesten. Het is verstandig. Mijn steun heb je.

Dus nee, nu is niet de tijd voor luchtigheid, niet nu het virus nog steeds rondwaart, ongezien en ongemerkt, door onze samenleving. We moeten waakzaam blijven. En ook dankbaar. De politiek, ook onze burgemeester, heeft geluisterd naar de wetenschappers, en dat heeft levens gered. Misschien wel die van mijn ouders, die toch echt bij de kwetsbare groep horen, of dat van mijzelf, want niemand is immuun. Ik ben maar wat blij dat zij en ik er nog zijn.

Laat het dan maar eens geen luchtige, maar een opgeluchte column zijn, dit keer. We hebben het samen gedaan. Dankjewel.

Luister na de column ook iets luchtigs op YouTube

Iets Luchtigs op De Praatfabriek